|
bu sefer limonlusundan
|
|
Günlük
|
|
17 Mayıs'ta.
|
|
buraya en son duygu turşusunu kuralı 4 ay olmuş. baya da uzun olmuş harbiden. aslında ben pek sevmem turşuyu, ama bazı şeyleri bir arada anlatabilmek için bu kelime grubunu kullandığımda faydasını görüyorum. bu yazıyı yazarken "umarım bu sefer bitiririm" dileğimi de en başta belirtiyorum.  daha önce biriken şeyleri buraya yazmak için oturdum masanın başına ama, sonunda hep vazgeçtim. nedenini bilemiyorum, belki de bir türlü sonuca bağlanacak ortak bir noktayı yakalayamıyorumdur.neyse...
bugün 2011-2012 öğretim yılının son günüydü benim için. son final sınavımı da verip nihayet evime geldim. üstümden büyük bir yük kalktı desem, pek de haksız sayılmam. sınav zamanlarını herkes ne kadar az seviyorsa, ben de o kadar az seviyorum. sınavsız bir öğretim anca ütopyalarda olur herhalde. öğretim demişken aklıma geldi. paragrafın başında da "2011-2012 öğretim yılı" demiştim; "hani bunun eğitimi nerede?" gibisinden bir soru gelebilir akla. yanlış hatırlamıyorsam bu sene ders aldığımız hocalardan biri söylemişti; "üniversite de sadece öğretim vardır,eğitim üniversiteye kadardır" cinsinden cümleyi. yine de çok fazla takılmamak gerek böyle kelime oyunlarına
sene boyunca böyle boş boş yatılabilecek, iç huzursuzluğu olmadan keyfince değerlendirilebilecek zamanları bekliyorum. yanlış anlaşılmasın; boş boş yatmayı seven bir insan değilim. zaten en fazla 2 bilemedin 3 gün dayanabilir insan buna diye düşünüyorum. insan sıkılır o durumdan bi' yerde. açık konuşmak gerekirse her insanın "boş boş yatabilceği" 2 - 3 günü olması taraftarıyım. genelde planlı - programlı yaşayan biri değilim. sadece o an olması gerekeni yapmaya çalışıyorum. yaz tatili içerisinde üzerinde çalışmayı istediğim bir - iki fikir var. onlarla ilgili bir şeyler yapabilirsem güzel olacak bu yaz. fikirleri birebir paylaşmak yerine, yazılım geliştirme üzerine olduklarını belirtsem kafi olur herhalde. çünkü gerçekleşmemiş bir fikrin reklamını yapmak pek mantıklı değil. daha önce çok yapardım bunu, ama artık pek keyif vermiyor bana. aksine keyfimi kaçırabiliyor.
bir şeylerin yarım kalmasından pek hoşlanmıyorum. eskiden olsa "olabildiği yere kadar olsun da, gerisi problem değil" diye düşünürdüm birçok konu hakkında. neyse ki bu huyum yerini, her geçen gün biraz daha sürekliliğe ve kararlılığa bırakıyor.
hımmm. şimdi nereden bağlasam bunları acaba diye düşünüyorum da; içimden bir ses "boşver, gecenin bu saatinde bir de bunu bağlamaya mı uğraşacaksın?" diyor. ben de kıramıyorum tabii. bir dahaki yazıda görüşene dek esen kalın.
he bir de, turşu suyunun iyisi limonla olur...
|
|
|
Hey, Sana Bi Tavsiyem Var! Blog'dan Daha İyi Faydalanmak İçin
Giriş Yap
veya Üye Ol!
|
x
|
|